« . . . قد برز عَلَى الزاهدين بزهده و صبره ، و سبق العابدين بعبادته . فكان مِمَّن يطعم الطعام على حبّ اللَّه مسكيناً و يتيماً و اسيراً ؛ [ او در اثبات اين سخن خويش احاديث روايى در تفسير سورهء « هل اتى » از كتاب شواهد التزيل ، جلد 2 ، صفحه 229 به بعد را آدرس داده است . ] و كان من المؤثرين على انفسهم و ان كانت بهم خصاصة [ و در اثبات اين كلام ، روايات تفسيرى آيهء 9 از سوره صف از حافظ حسكانى و شواهد التنزيل جلد 2 ، صفحه 246 آدرس داده است . ] . . . » « 1 » مولاى متقيان على ( ع ) كفشش را با دست خودش وصله مىزد و به اين شيوه زندگى كه بسيار ساده و بىتكلّف بود افتخار مىورزيد و ارزش اين كفش كهنه را از دنيا و حكومت در آن ، بيشتر مىدانست و در نهج‌البلاغه به نقل از ابن‌عباس چنين آمده است : « قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنِ الْعَبَّاسِ : دَخَلْتُ عَلَى أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلامُ بِذِى قَارٍ وَهُوَ يَخْصِفُ نَعْلَهُ . فَقَالَ لِى « مَا قِيمَةُ هَذَا النَّعْلِ ؟ » فَقُلْتُ : لا قِيمَةَ لَهَا . فَقَالَ عَلَيْه السَّلام : « وَ اللَّهِ لَهِىَ احَبُّ إِلَىَّ مِنْ إِمْرَتِكُمْ الَّا انْ أُقِيمَ حَقّاً أَوْ ادْفَعَ بَاطِلًا . . . » « 2 » ؛ عبداللَّه بن عباس مىگويد : در ذىقار نزد على ( ع ) رفتم و او نعلين خود را پينه مىزد . پرسيد « بهاى اين نعلين چند است ؟ » گفتم « بهايى ندارد . » فرمود : « به خدا اين را از حكومت شما بيشتر دوست مىدارم ، مگر آنكه ( از طريق حكومت ) حقّى را برپا سازم يا باطلى را براندازم . . . » . امام ( ع ) در حالى كه مالك حكومت و جهان اسلام است و خزانه و بيت‌المال را در اختيار دارد امّا با يك جامهء پشمين كه بارها آن را وصله زده است ، قناعت مىكند . امام ( ع ) در يكى از خطبه‌ها پيش از آن كه سخنى از شيوهء زندگى و نوع پوشاك خود به ميان آورد ، شيوهء زندگى چند تن از پيامبران الهى چون : موسى ، عيسى ، داوود ( ع ) و حضرت رسول ( ص ) را براى آگاهى و هدايت آنان كه دل به اين دنياى فانى بسته‌اند و گرفتار زرق

--> ( 1 ) . همان منبع ، ص 226 به بعد . ( 2 ) . نهج البلاغه ، خطبه 33 .